Gdzie powstaje ból?
Ból nie powstaje w mięśniu, ścięgnie czy stawie. Powstaje w mózgu — jako odpowiedź na informacje, które do niego docierają z ciała.
Tkanki wysyłają do układu nerwowego ogromną ilość sygnałów czuciowych o napięciu, ruchu, obciążeniu czy stabilności.
Jeżeli te informacje są niespójne i zaburzone mózg zaczyna interpretować dany obszar jako potencjalnie zagrożony. W odpowiedzi uruchamia mechanizmy ochronne.
Reakcja ochronna
Jeśli informacje z ciała są zaburzone, to mózg nie widzi bezpieczeństwa.
A gdy nie ma bezpieczeństwa — włącza ochronę. Ochrona to:
- napięcie
- sztywność
- ograniczenie ruchu
- i bardzo często ból
Nie dlatego, że coś się zepsuło. Dlatego, że układ nerwowy próbuje Cię chronić.
Zaburzenia funkcjonalne
W wielu przewlekłych dolegliwościach badania obrazowe nie tłumaczą intensywności objawów.
Dzieje się tak dlatego, że problem nie musi leżeć w strukturze, lecz w sposobie, w jaki dany obszar jest kontrolowany przez układ nerwowy.
Tkanka może być anatomicznie „cała”, ale funkcjonalnie źle regulowana. I to właśnie dysfunkcja funkcjonalna bardzo często leży u podstaw bólu przewlekłego.
Leczenie bólu
Dlatego łagodzenie samego bólu często działa tylko chwilowo.
Leki przeciwbólowe lub zabiegi nakierowane na samo miejsce bólu mogą zmniejszyć objaw.
Ale jeśli nie zostanie przywrócona prawidłowa komunikacja nerwowo-mięśniowa, układ nerwowy ponownie włączy ochronę.
I ból wraca. Czasem w tym samym miejscu. Czasem gdzie indziej. Bo problem nie był lokalny.
Inne spojrzenie
W neurologii funkcjonalnej patrzymy inaczej.
Nie pytamy tylko: „Gdzie boli?”
Sprawdzamy:
- dlaczego mózg stracił kontrolę nad tym obszarem?
- które receptory wysyłają błędne informacje?
- gdzie układ nerwowy „utknął w trybie alarmowym”?
Po przywróceniu prawidłowej informacji aferentnej:
- napięcie zaczyna się normalizować
- zakres ruchu wraca naturalnie
- a ból przestaje być potrzebny
bo mózg odzyskuje poczucie bezpieczeństwa.