Czy zdarzyło Ci się kiedyś ćwiczyć wybraną partię mięśniową, a mimo tego… nic nie czuć?

Ani zmęczenia w trakcie, ani „zakwasów” w miejscu, gdzie skupiałaś/eś uwagę? Zamiast tego – zakwasy pojawiają się tam, gdzie nie powinny, a efekty ćwiczeń są mizerne?

Metoda P-DTR pozwala trwale poprawić komunikacje nerwowo-mięśniową.

To, co często obserwuję w gabinecie, to sytuacja, w której problemem nie jest siła mięśni, lecz komunikacja między mózgiem a ciałem.

Przyczyna?

Układ nerwowy z różnych powodów (np. starych urazów, przeciążeń, czy złych wzorców ruchowych) „wyłącza” niektóre mięśnie.

Efekt?

Nie potrafią one w pełni się aktywować, a ich pracę przejmują inne grupy mięśniowe.

Mięsień to tylko efektor – wykonuje polecenia mózgu

Mięsień nie decyduje, czy się włączy – robi to układ nerwowy. Można go porównać do pracownika, który wykonuje polecenia.

Jeśli pracodawca (układ nerwowy) nie wydaje odpowiednich komend, mięsień pozostaje wyłączony.

W efekcie, możesz spędzać godziny na treningach, a efekty wciąż będą niesatysfakcjonujące, bo zamiast wzmocnić problematyczny obszar, wzmacniasz kompensacje.

Jak temu zaradzić?

Poprawa komunikacji nerwowo-mięśniowej, dzięki metodzie P-DTR, to fundament, który pozwala mięśniom działać efektywnie.

Testy nerwowo-mięśniowe, aby ustalić zaburzenia i odpowiednia terapia manualna mogą przywrócić równowagę, a dopiero potem warto wracać do ćwiczeń.

Wtedy Twoje ciało w końcu zacznie działać w harmonii.

Podsumowanie

Jeśli masz wrażenie, że Twoje mięśnie „nie słuchają” podczas ćwiczeń, może warto byłoby się tym zająć?

Utrwalanie kompensacji prowadzi do przeciążeń, ograniczenia ruchomości, a w konsekwencji kontuzji.

Czasem wystarczy kilka precyzyjnych działań, by wrócić na właściwe tory i trenować efektywnie!

Przez lata pracy w gabinecie zauważyłem, że wiele osób zmaga się z nawracającymi skurczami różnych grup mięśniowych. Występują one głównie podczas aktywności fizycznej oraz w nocy.

Najczęściej występują one w łydkach, tylnej grupie mięśni uda i stopach, ale zdarzają się nawet w mięśniach brzucha czy szyi. Kończyny górne także są narażone na skurcze.

Elektrolity to nie wszystko!

Suplementacja magnezem, potasem czy sodem NIE zawsze przynosi ulgę. Oczywiście, niedobory elektrolitów mogą być przyczyną skurczów, ale w wielu przypadkach powód jest inny.

Często problem tkwi nie w brakach elektrolitów, a w… zaburzeniach komunikacji między układem nerwowym a mięśniami!

Badanie w gabinecie

Podczas badania reaktywności mięśniowej w gabinecie często zauważam, że gdy pewne grupy mięśni nie aktywują się poprawnie, inne mięśnie kompensują ich pracę, co prowadzi do ich skurczu.

Na przykład, gdy mięśnie pośladkowe nie pracują prawidłowo, może dojść do skurczu mięśni kulszowo-goleniowych (tył uda).

Podobnie przy testowaniu mięśni przywodzicieli uda może pojawić się skurcz w mięśniu czworogłowym.

Rozwiązanie?

Co najważniejsze – poprawna stymulacja układu nerwowego i przywrócenie prawidłowej funkcji mięśni natychmiast eliminuje problem! Terapia manualna, neurologia funkcjonalna i metoda P-DTR, pozwala uzyskać szybkie i trwałe efekty!

Kluczem jest nie tylko leczenie objawów, ale także zrozumienie przyczyny problemu. Jeżeli skurcze mięśni są Twoją codziennością, warto spojrzeć na to z innej perspektywy!

Wystarczy poprawić funkcję mięśni, które tego potrzebują, aby skurcze wynikające z kompensacji nie występowały!

Czym są odruchy pierwotne

Odruchy pierwotne to wrodzone, automatyczne wzorce ruchowe, które aktywują się jeszcze w czasie ciąży i są w pełni obecne przy narodzinach.

To jakby podstawy ruchu, które układają fundamenty pod rozwój sprawności psychomotorycznej Twojego dziecka. Od chwili narodzin te odruchy pracują w tle, przygotowując malucha do interakcji z otaczającym go światem.

W typowym przebiegu rozwoju, te odruchy powinny z czasem się wygasić, otwierając drogę do bardziej złożonych umiejętności motorycznych.

Poprawny rozwój mózgu

Odruchy pierwotne są kluczowe we wczesnych etapach rozwoju mózgu dziecka.

Rozwój układu nerwowego pozwala na przejście od reakcji odruchowej pnia mózgu do odpowiedzi kontrolowanej korowo. Odruchy pierwotne są stopniowo zastępowane przez bardziej dojrzałe wzorce reakcji – odruchy posturalne.

Jeśli te odruchy utrzymują się dłużej niż powinny, powyżej 3.5 roku życia, mogą zakłócać rozwój psychomotoryczny Twojego dziecka.

Konsekwencje przetrwania odruchów

Od trudności w koordynacji po problemy z koncentracją i postawą, niezintegrowane odruchy pierwotne mogą objawiać się na różne sposoby, wpływając na codzienne aktywności Twojego dziecka.

Na przykład, asymetryczny toniczny odruch szyjny (ATOS) może prowadzić do kłopotów z śledzeniem wzroku i trudnościami w czytaniu, podczas gdy toniczny odruch błędnikowy (TOB) może powodować problemy z równowagą i dezorientacją.

Lista możliwych objawów wynikających z przetrwania odruchów:

Zaburzenia równowagi i koordynacji – potknięcia, upadki, chodzenie na palcach

Problemy z chwytnością, łapaniem, pisaniem oraz bieganiem i jazdą na rowerze

Niezdarne jedzenie, nadmierne ślinienie, kolki, ssanie kciuków, problemy trawienne

Nerwowość, moczenie nocne, wiercenie się, choroba lokomocyjna, ADHD, dysleksja

Zapadanie się/zwieszanie, wysuwanie języka podczas czytania i pisania, dziecko woli leżeć żeby czytać i pisać

Siedzenie w literę „W”, zaplatanie nóg o krzesło

Omdlenia, stany lękowe, wycofanie, problemy z koncentracją, nadwrażliwość na światło, dźwięk, dotyk

Pominięcie fazy rozwojowej, np. raczkowania, siadania lub opóźnione chodzenie

Problemy z ruchem gałek ocznych, percepcją wzrokową i czytaniem

Zaburzenia napięcia mięśniowego, możliwe wykształcenie wad postawy

Przyczyny przetrwania odruchów

Utrzymanie odruchów pierwotnych może być spowodowane różnymi czynnikami. Proces porodu jest bardzo ważny w ich rozwoju. Dlatego traumatyczne doświadczenie związane z porodem, czy też uraz matki podczas ciąży, może prowadzić do przetrwania odruchów.

Dodatkowe przyczyny mogą obejmować: upadki, urazy (w szczególności głowy), zabiegi chirurgiczne, oparzenia oraz wiele, wiele innych. Kluczowe będzie zebranie dokładnego wywiadu.

Co wynika z badań?

Niedawne badanie naukowe rzuciło światło na rozpowszechnienie przetrwałych odruchów pierwotnych wśród zdrowych przedszkolaków w wieku 4-6 lat.

Zaskakująco, bo ponad 65% badanych dzieci nadal wykazywało te odruchy w pewnym stopniu. Stopień zaawansowania tych odruchów korelował z efektywnością motoryczną, co wskazuje, że przetrwałe odruchy pierwotne mogą utrudniać codzienne czynności i rozwój psychomotoryczny Twojego dziecka.

Co możesz zrobić?

Zasadne wydaje się wprowadzenie terapii integracji odruchów u dzieci z obniżoną sprawnością psychomotoryczną. Neurologia funkcjonalna, metoda P-DTR i terapia manualna, to skuteczne narzędzia, dzięki którym można wygasić przetrwałe odruchy pierwotne.

Rutynowo badane odruchy prymitywne mogą przyczynić się do poprawy wczesnego rozwoju psychomotorycznego dzieci, zapobiegając w ten sposób wielu trudnościom, jakie dzieci mogą napotkać w życiu społecznym i szkolnym.

Badanie

„Persistence of primitive reflexes and associated motor problems in healthy preschool children” („Trwałość odruchów pierwotnych i związane z nimi problemy motoryczne u zdrowych dzieci w wieku przedszkolnym”)

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5778413/?fbclid=IwAR3FdaCGWOXZ1_-zTjG7sldEMsKEi8afoa_t47sFtP_5nxWVBLNpgYyTo0U

Na wstępie

Tatuaż, choć jest wyrazem indywidualności, może wpływać na nasze ciało w sposób, o którym często nie myślimy. Przede wszystkim, warto pamiętać, że tatuaż to nic innego jak blizna, która musi się wygoić.

Podczas procesu gojenia, Twoje ciało przechodzi przez stres, podobny do tego, który towarzyszy gojeniu blizn po operacji czy urazie.

To może mieć negatywny wpływ na komunikację nerwowo-mięśniową, co prowadzi do przeciążeń mięśniowych. Terapia manualna, metoda P-DTR i neurologia funkcjonalna, to narzędzia dzięki którym możemy odzyskać w pełni poprawne napięcie mięśniowe.

Tatuowanie

Dodatkowo, samo tatuowanie to proces bolesny, trwający kilka godzin, który uwrażliwia układ nerwowy w miejscu tatuażu.

Następnie, Twój mózg może automatycznie unikać obciążania obszaru tatuażu, co prowadzi do kompensacji i przenoszenia napięć na inne mięśnie.

Dlatego też, objawy mogą pojawić się nawet po wielu miesiącach lub latach po wykonaniu tatuażu.

Kompensacje – zmiana napięcia mięśni

W praktyce gabinetowej bardzo często muszę usuwać dysfunkcje receptorowe z tatuaży, które są powiązane z występującymi objawami u moich pacjentów.

Objawy te mogą dotyczyć nie tylko miejsc blisko tatuażu, ale również odległych części ciała.

Na przykład, tatuaż na przedramieniu może wywołać dolegliwości w nadgarstku, łokciu czy barku, ale również może wpłynąć na napięcia w kręgosłupie, biodrach, a nawet w stopach.

Podsumujmy.

Warto więc pamiętać o tym aspekcie i być świadomym potencjalnych skutków ubocznych tatuażu dla naszego ciała.

Na szczęście, dzięki odpowiednio wykonanej stymulacji tatuażu, za pomocą metody P-DTR (Proprioceptive-Deep Tendon Reflex), możemy pozbyć się na nim podrażnień, a co za tym idzie, poprawić komunikację nerwowo-mięśniową i przywrócić prawidłową stabilizację ciała.

Mówię to też z autopsji, bo sam jestem troszkę pokolorowany i z pomocą znajomych terapeutów metody P-DTR, usuwaliśmy dysfunkcję receptorowe na moich dziarkach.

Miłego, Jeremy.

Warto pamiętać o tych połączeniach i wykorzystywać je do leczenia pacjentów. Terapia manualna i metoda P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex) pozwala uzyskać trwałe efekty terapeutyczne wynikające z zaburzeń w poniżej opisanych obszarach.

Podstawowe informacje

Zęby stanowią element układu trawienia służąc do odgryzania kęsów i rozdrabniania pożywienia – wiadomo.

Zęby człowieka zbudowane
są z 3 części:
– korony zęba
– szyjki zęba
– korzenia zęba

Unerwienie czuciowe:
Pochodzi z gałęzi nerwu trójdzielnego (CN V), a konkretnie z nerwu szczękowego i nerwu żuchwowego.

Ozębna – czym jest i jakie ma funkcje

Ozębna, to takie więzadła zębów. Ustawienie zębów jest przez nią monitorowane. Każdy błąd w ustawieniu zębów może stymulować receptory ozębnej i podrażniać układ nerwowy.

Wywołując nacisk w różnym wektorze na ząb, możemy ocenić, jak reaguje na taką stymulację układ nerwowy.

Niektóre z funkcji ozębnej:
– utrzymuje ząb w zębodole
– amortyzuje działanie sił mechanicznych w trakcie żucia
– odżywia ząb
– pośredniczy przy odczuwaniu dotyku, ucisku i bólu.

Amalgamatowe plomby z rtęcią – podtruwanie organizmu

Amalgamat składa się z m.in. z rtęci, jest bardzo toksyczny. Przez jamę ustną dostaje się do komórek ciała, które nie mają mechanizmu obronnego przed metalami ciężkimi. Najbardziej narażony jest układ nerwowy.

Plomby amalgamatowe zostały wycofane z użycia w naszym kraju lekko ponad rok temu, choć nadal wiele osób z takimi funkcjonuje. Co ciekawe, wiele lat próbowano przekonywać, że obecność rtęci w plombie nikomu nie szkodzi.

Na świecie takie plomby są wycofywane ze stomatologii już od dawna. W Japonii zakazano ich ponad 40 lat temu, w krajach skandynawskich – 30 lat temu.

Ingerencje stomatologiczne i ortodontyczne na ciało

Każda ingerencja stomatologiczna może wywołać podrażnienia w receptorach nerwowych, doprowadzając do zaburzenia pracy mięśni, nerwów czaszkowych czy narządów wewnętrznych.

Aparaty ortodontyczne wywołują stały nacisk na zęby, tkanki miękkie i kości, doprowadzając je do przebudowy. Zazwyczaj jest to konieczne, bo wady zgryzu wywołują szereg zaburzeń w całym ciele.

Warto jednak pamiętać, że taka stała stymulacja może prowadzić do wytworzenia dysfunkcji receptorowej i w konsekwencji pogorszenia komunikacji nerwowo-mięśniowej.

Dlaczego zęby to nie tylko kwestia estetyki i żucia?

Prawidłowy zgryz jest bardzo ważny, aby nasze ciało mogło przyjąć optymalną postawę.

Jeśli jedna część naszego ciała zostaje z jakiegoś powodu zaburzona, to kolejne elementy zostają dopasowywane tworząc kompensację.

Ustawienie żuchwy w retruzji (wycofanie) lub protruzji (wysunięcie) występuje często wraz ze zmianami napięciowymi wzdłuż całego kręgosłupa, klatki piersiowej czy brzucha – pogarszając funkcję przepony
czy narządów wewnętrznych.

Tego typu kompensacje sięgają oczywiście, aż do stóp!

Związek zębów z mięśniami i narządami

W neurologii funkcjonalnej wykorzystuje się przeróżne powiązania, aby ustalić i wyleczyć przyczynę powstawania dolegliwości.

W przypadku zębów istnieją powiązania poszczególnych zębów z konkretnymi mięśniami, stawami czy narządami wewnętrznymi.

Jak diagnozuję wpływ zgryzu na ciało – podejście funkcjonalne

W przypadku, gdy u pacjenta występują nawracające problemy, warto sprawdzić stan uzębienia, ustawienie zgryzu, a także zastymulować ozębną, tkanki miękkie w jamie ustnej oraz nerwy czaszkowe i ocenić, czy są tam jakieś podrażnienia układu nerwowego. Następnie, dzięki metodzie P-DTR, usunąć podrażnienia receptorowe, które wpływają na objawy.

Znaczną część informacji należy uzyskać podczas szczegółowego wywiadu z pacjentem. Warto dopytać, czy były wykonane jakieś ingerencje i zabiegi w jamie ustnej, oraz czy w przeszłości doszło do urazu zębów, stawów skroniowo-żuchwowych lub twarzy i czaszki.

Miłego, Jeremy.

Bardzo ważne, aby nie pomijać tego obszaru w terapii manualnej, sprawdź jak liczne powiązania ma język z resztą ciała.

Na wstępie

Język, to fascynująca struktura anatomiczna, która pełni istotne funkcje zarówno w procesie jedzenia i komunikacji, jak i wielu innych ważnych zadaniach.

Jego ruchy kontrolowane są przez precyzyjną koordynację kilku mięśni.

Jest on niezwykle ważny dla poprawnego utrzymania napięcia w stawach skroniowo-żuchwowych.

Jest początkiem naszego układu trawiennego i posiada liczne powiązania z naszymi narządami wewnętrznymi.

Język, kość gnykowa i stabilizacja ciała

Język ma połączenie z kością gnykową, dzięki takim mięśniom jak:
– mięsień bródkowo-językowy
– mięsień rylcowo-językowy
– mięsień gnykowo-językowy

Jest to ważne połączenie dla poprawnej pracy stawów skroniowo-żuchwowych oraz odcinka szyjnego.

Kość gnykowa jest ciekawą strukturą w naszym ciele. To jedyna kość, która nie ma żadnych połączeń stawowych, ani więzadłowych, a jedynie mięśniowe.

To nie wszystko, w neurologii funkcjonalnej kość gnykowa jest dość istotna. Przez nią można osłabić w zasadzie każdy mięsień w ciele!

Ustawienie języka

Samo położenie języka w jamie ustnej jest bardzo ważne dla poprawnego rozłożenia sił działających na aparat żucia. Jeśli jest dobrze ustawiony, to umożliwia prawidłowy rozwój zgryzu.

Błędna pozycja języka może wywołać szereg różnych objawów, np.:

• bóle głowy, szumy uszne
• trzaskanie żuchwy
• nadmierne napięcie mięśni
• częste infekcję
• niestabilność stawów w całym ciele.

Jakie jest prawidłowe ustawienie języka?

Usiądź i spróbuj ustawić głowę w neutralnej pozycji. Następnie skup się i poczuj, jak masz ustawiony język w jamie ustnej.

Czubek języka powinien dotykać górnych jedynek od wewnętrznej strony. Powinien być szeroko ustawiony w jamie ustnej. Dodatkowo, zęby nie powinny być zaciśnięte, ani usta rozchylone.

Jeśli w neutralnej pozycji czujesz, że Twój język leży na dnie jamy ustnej lub ustawiony jest bardziej po którejś stronie, a dodatkowo masz zaciśnięte zęby – to warto by się tym zająć, aby uniknąć wielu różnych objawów, lub wyleczyć już występujące.

Unerwienie języka

Możemy je podzielić na unerwienie czuciowe i ruchowe. Mówimy o nerwach czaszkowe, czyli tych rozpoczynających się w mózgu.

Unerwienie ruchowe:

• Nerw podjęzykowy (CN XII)
• Nerw błędny (CN X)

Unerwienie czuciowe:

• Nerw twarzowy (CN VII)
• Nerw żuchwowy – cz. nerwu trójdzielnego (CN V)
• Nerw językowo-gardłowy (CN IX)

Chemoreceptory, czyli kubki smakowe.

Dzięki językowi można poczuć i określić smak danej rzeczy. Odpowiedzialne są za to kubki smakowe. Wyróżniamy pięć smaków odbieranych przez chemoreceptory: słony, słodki, kwaśny, gorzki, umami.

Kubki smakowe obecne na języku skupiają się w widocznych wybrzuszeniach, tzw. brodawkach.

Przesyłają one informację z języka do mózgu, o tym jaki pokarm aktualnie jest w jamie ustnej, a to pozwala rozpocząć procesy trawienne i wydzielić enzymy.

Jak szukam prawdziwej przyczyny – podejście neurologiczne i funkcjonalne

W swojej praktyce często zdarza mi się badać siłę mięśniową języka, nerwy czaszkowe, które go zaopatrują, kubki smakowe oraz inne znajdujące się tam receptory.

Jego stałe zaangażowanie w procesie jedzenia czy mówienia, powoduje ciągłą stymulację, co w przypadku dysfunkcji, prowadzi do przewlekłego podrażniania układu nerwowego.

Sama ocena przez pacjenta, w jakiej pozycji znajduje się język w jamie ustnej jest ważną informacją.

Ponadto, z wyglądu języka możemy dowiedzieć się wielu ciekawych informacji o zdrowiu. Ocenia się jego kolor, nalot, pęknięcia, zagłębienia czy obrzęk.

PS.

Wpis dotyczący bardzo ciekawych zaburzeń wynikających z podrażnienia receptorów na języku, wywołane kolczykami, opisałem już jakiś czas temu Wówczas dzięki metodzie P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex) i terapii manualnej pozbyłem się wieloletniego problemu bólu kolan.

Sprawdź wpis „Ból kolan nie wrócił już od 3 lat”

https://www.facebook.com/share/p/Ny2bFwjdwz6iFFfy/

Miłego, Jeremy.

Dlaczego się rozciągamy – co chcemy osiągnąć?

Nadal uważa się, że stretching to sposób na zwiększenie elastyczności mięśnio-powięziowej poprzez stałe rozciąganie tkanek. Tymczasem badania sugerują, że to nasz mózg i układ nerwowy grają tu pierwsze skrzypce!

Receptory w mięśniach i powięzi, tj. narządy ścięgniste Golgiego stale przekazują informacje do układu nerwowego, chroniąc nasze ciało przed nadmiernym rozciągnięciem i ewentualnymi urazami. To jakby wewnętrzny system ostrzegawczy naszego organizmu!

Stretching a układ nerwowy – czego nie widać gołym okiem

Reguluje funkcje ciała niezależnie od naszej świadomej kontroli. Składa się z dwóch części: współczulnej, odpowiedzialnej za mobilizację w reakcjach stresowych (walka lub ucieczka), i przywspółczulnej, która działa na zasadzie relaksacji i regeneracji.

Kontroluje funkcje takie jak rytm serca, oddychanie, trawienie, funkcje hormonalne i reakcje na stres. To nasz wewnętrzny regulator, który pracuje niezależnie od naszej świadomej kontroli, utrzymując równowagę wewnętrzną organizmu.

Unerwienie powięzi

Tkanka powięziowa jest bardzo bogato unerwiona. Oprócz nerwów czuciowych i ruchowych, jest unerwiona także przez nerwy autonomiczne, w tym przez współczulny układ nerwowy.

Włókna współczulne regulują wiele funkcji w organizmie, a ich obecność w powięzi sugeruje możliwość wpływu na reakcje tkanki na stres oraz funkcjonowanie tej tkanki podczas różnych stanów emocjonalnych.

Co z wpływem emocji na nasze ciała?

Stres emocjonalny może wpływać na funkcję powięzi poprzez aktywację współczulnego układu nerwowego. To aktywowanie może spowodować napięcie i zagęszczenie tkanki powięziowej.

W odpowiedzi na stres, układ współczulny może wywołać reakcje fizjologiczne, prowadząc do skurczu mięśni i wzmożonego napięcia w tkance mięśniowo-powięziowej.

To zagęszczenie i zwiększone napięcie mogą prowadzić do dyskomfortu, ograniczenia ruchu i wpływać na ogólną elastyczność ciała.

Warto zauważyć, że w momencie, gdy jesteśmy pod wpływem znieczulenia ogólnego nasze ciała stają się niesamowicie elastyczne. To potwierdza, że nasze zdolności ruchowe są mocno skorelowane z naszym układem nerwowym.

Dlatego kiedy rozciągasz się podczas treningu, pamiętaj, że to nie mechaniczne wydłużanie mięśni, ale przede wszystkim dialog z twoim układem nerwowym.

Dlaczego rozciąganie boli – co mówi nauka?

Stretching może pozytywnie wpływać na elastyczność poprzez stymulację receptorów nerwowych, które informują układ nerwowy o zakresie ruchu.

Charakterystyczny dyskomfort podczas rozciągania, jest odpowiedzią naszego mózgu na otrzymane sygnały z receptorów nerwowych.

Jednak po chwili rozciągania możemy pogłębić ruch bez odczucia bólu, dzięki reinterpretacji sygnałów przez nasz mózg, który dostrzega, że nie grozi nam uszkodzenie lub zerwanie mięśni.

Czy warto się rozciągać?

Poprzez regularne rozciąganie można poprawić zakres ruchu, zmniejszyć napięcie w mięśniach oraz wpłynąć na komfort i funkcjonalność ciała.

To może przyczynić się do lepszej postawy, elastyczności i ogólnej sprawności fizycznej oraz unikania kontuzji.

Jeremy.

Znaczna większość osób borykająca się z jakimiś dolegliwościami bólowymi o „nieznanym” pochodzeniu, odczuwa właśnie wynik kompensacji, która została już nad wyraz wyczerpana i ciało nie daje sobie rady z przenoszeniem przeciążeń.

Terapia manualna, neurologia funkcjonalna i metoda P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex) to świetne narzędzia, które pozwalają odzyskać pełną sprawność!

Blizny, złamania, skręcenia – czy to tylko przeszłość?

Czy zdarzyło ci się kiedyś skręcić kostkę, przejść przez zabieg chirurgiczny lub doświadczyć innego urazu tkanek? Jeśli tak, to wiedz, że te wydarzenia pozostawiają ślady w twoim ciele. To nie tylko bolesne wspomnienie, ale coś więcej. Każdy taki uraz może wpłynąć na sposób, w jaki twoje ciało funkcjonuje i reaguje podczas wykonywania codziennych czynności. Nawet jeśli taki uraz był wiele, wiele lat temu.

Układ nerwowy pamięta uraz, nawet jeśli Ty już nie czujesz bólu

Podczas wywiadu moi pacjenci czasami z niedowierzaniem patrzą na mnie, kiedy pytam o ich stare kontuzje. To zrozumiałe, prawda?

Przecież urazy z przeszłości, takie jak zwichnięcia czy złamania sprzed 20 lat, wydają się nie mieć związku z bieżącym stanem zdrowia. No właśnie – wydają się.. niestety nasza intuicja w tym przypadku bardzo zawodzi.

Każdy uraz pozostawia swoje ślady w naszym ciele. Nasz układ nerwowy, w dążeniu do kompensacji, może wprowadzać zmiany w naszym sposobie chodzenia, poruszania się czy reagowania na ból.

Przykład?
Jeśli skręciłeś kostkę wiele lat temu, twój mózg może podświadomie unikać obciążenia tej strony, co prowadzi do nadmiernego obciążenia innych stawów: biodra, kolana, przeciwnego barku, a nawet odcinka szyjnego. To wszystko wpisuje się w model kompensacyjny, który z czasem prowadzi do przeciążeń i bólu.

Jak pracuję ze skutkami dawnych kontuzji – podejście neurologiczne

Dlaczego to jest tak ważne? Bo te kompensacje i przeciążenia mogą w dłuższej perspektywie prowadzić do niestabilności oraz zwiększać ryzyko kontuzji innych obszarów ciała.

Im starsze urazy tym większą kompensację ciało musi wytworzyć. Branżowo często określamy je mianem “old is gold”, bo z jednego miejsca na ciele można poprawić bardzo wiele zaburzeń z jakimi zgłasza się pacjent.

Ten mechanizm działa tak samo w całym ciele. Układ nerwowy będzie cały czas próbował omijać obciążenia miejsc pourazowych tworząc to coraz dalej sięgające kompensację.

złamany nadgarstek w szkole może być przyczyną obecnego problemu z barkiem, szyją, a nawet kolanem

wyrostek robaczkowy w dzieciństwie będzie oddziaływał na biodro, kręgosłup czy też żuchwę

zszywany łuk brwiowy spowoduje niestabilność tułowia, a nawet może się przyczynić do powstania ostrogi piętowej.

I tak dalej, i tak dalej…

Obciążając i wykorzystując daną część ciała, która była kiedyś uszkodzona, w pracy lub na treningu, wprowadzasz cały czas podrażnienie, które będzie musiało zostać skompensowane przez Twój mózg.

Co możesz z tym zrobić?

Dbanie o nasze zdrowie to także profilaktyka, która pozwoli uniknąć przeciążeń i bólu w przyszłości. Ze swojej strony mogę pomóc Ci pozbyć się tych niechcianych zaburzeń, które mogą kryć się pod postacią starych urazów za pomocą terapii manualnej, metody P-DTR i odpowiednio dobranych dla Ciebie ćwiczeń.

Jeremy.

Holistyczne podejście do zdrowia traktuje człowieka jako całość. W tym podejściu ważne jest zrozumienie, że nasze zdrowie jest ściśle związane z naszym stylem życia. Dlatego też, aby wrócić do pełnej sprawności i zdrowia, musisz być gotów poświęcić swój CZAS i WYSIŁEK, aby zmienić swoje nawyki i zadbać o swoje zdrowie na wielu płaszczyznach.

Jednym z kluczowych elementów tego podejścia jest edukacja pacjenta. Pacjent musi być świadomy swojego ciała i tego, co wpływa na jego zdrowie. Powinien również wiedzieć, jakie kroki może podjąć, aby poprawić swoje zdrowie i jakie zmiany może wprowadzić do swojego codziennego życia, aby uniknąć problemów zdrowotnych w przyszłości.

Bardzo ważne jest uświadamianie pacjentów o tym, jak bardzo nasze ciało jest połączone i że objawy mogą mieć bardzo różne źródło. Zdaje sobie sprawę z tego, że trudniej jest zrozumieć i zaakceptować, iż przyczyna zgłaszanych objawów jest oddalona od miejsca ich odczuwania, niż to co ludzie słyszą i widzą w reklamach leków, że magiczna pigułka lub maść trafia prosto w źródło ich bólu…

Czy wiesz, że:

– zespół cieśni nadgarstka może być objawem niedoczynności tarczycy

– ból prawego barku jest powiązany z zaburzeniami wątroby

– złe nawyki żywieniowe mogą być przyczyną migreny

– przewlekły stres emocjonalny może być powodem bólu kręgosłupa lędźwiowego

Wymieniać można by jeszcze długo, w naszym organizmie wszystko oddziałuje na wszystko, jedna dysfunkcja będzie wymagała kompensacji i pociągnie za sobą kolejne elementy, wprowadzając następne zaburzenia.

Dzisiejsza nauka posiada coraz więcej informacji i zrozumienia tego, jak nasz organizm jest powiązany. Wiele badań wykazuje, że nasze narządy i układy wzajemnie na siebie oddziałują. Pomimo tego, niestety nadal dominuje podejście, w którym leczenie jest skupione tylko na jednej części organizmu, ignorując powiązania z innymi narządami i układami. Takie podejście jest krótkowzroczne i często nieskuteczne, szczególnie jeśli mówimy o przewlekłych objawach, które nie mają jasno zdefiniowanego źródła.

Twoje zdrowie w Twoich rękach!

J.

Ból kręgosłupa a wyniki rezonansu – czy zawsze idą w parze?

Ból kręgosłupa jest jednym z najczęściej występujących problemów z jakimi zgłaszają się do mnie pacjenci. Choć zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa mogą wpłynąć na objawy pacjentów, to istnieje niewielka korelacja pomiędzy tymi zmianami a dolegliwościami bólowymi.

Ograniczenia diagnostyki obrazowej w identyfikacji przyczyn bólu

W przypadku bólu kręgosłupa, diagnostyka obrazowa, taka jak tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny, może być pomocna, ale NIE POWINNA być brana jako jedyne źródło do stawiania diagnozy. Wiele osób ma zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, ale nie odczuwa bólu lub ma niewielkie dolegliwości. Natomiast niektórzy pacjenci mogą odczuwać duży ból, mimo braku widocznych zmian na obrazach diagnostycznych.

Znaczenie oceny klinicznej i badania funkcjonalnego pacjenta

Dlatego też, ocena kliniczna oraz badanie funkcjonalne pacjenta, są niezwykle ważne w postawieniu właściwej diagnozy bólu kręgosłupa. Diagnostyka obrazowa może dostarczyć cennych informacji, ale powinna być traktowana jako dodatek do oceny klinicznej.

Indywidualne podejście terapeutyczne w leczeniu bólu kręgosłupa

W przypadku bólu kręgosłupa, leczenie powinno być oparte na indywidualnym podejściu do pacjenta. Terapia skupiająca się na przyczynach, które prowadzą do objawów, oraz poprawienie funkcji kręgosłupa i stabilizacja mięśni tułowia. Również zrozumienie przez pacjenta, że zmiana zwyrodnieniowa, to nie wyrok i że nie można postawić znaku „=” pomiędzy zmianami zwyrodnieniowymi a bólem, będzie bardzo istotne w procesie powrotu do sprawności.

Jak sugerują badania przeprowadzone przez Brinjikji W. i in. (2014), na zamieszczonym wykresie widać, że aż 52% osób bez bólu pleców w wieku 30 lat miało zwyrodnienie dysku, a w wieku 50 lat odsetek ten wzrósł do 80%!

Istnieje ogromna ilość potencjalnych przyczyn, które doprowadzają do bólu kręgosłupa, a sama zmiana zwyrodnieniowa też jest już efektem pewnych zaburzeń. Zatem, należy rzetelnie zbadać pacjenta i określić, co jest źródłem jego problemów i skupić się na nim. W ten sposób jesteśmy w stanie doprowadzić pacjenta do sprawności, pomimo zmian zwyrodnieniowych widocznych w obrazie rezonansu.

Jeremiasz.

Umów wizytę: 575-530-080