Czy zdarzyło Ci się kiedyś ćwiczyć wybraną partię mięśniową, a mimo tego… nic nie czuć?

Ani zmęczenia w trakcie, ani „zakwasów” w miejscu, gdzie skupiałaś/eś uwagę? Zamiast tego – zakwasy pojawiają się tam, gdzie nie powinny, a efekty ćwiczeń są mizerne?

Metoda P-DTR pozwala trwale poprawić komunikacje nerwowo-mięśniową.

To, co często obserwuję w gabinecie, to sytuacja, w której problemem nie jest siła mięśni, lecz komunikacja między mózgiem a ciałem.

Przyczyna?

Układ nerwowy z różnych powodów (np. starych urazów, przeciążeń, czy złych wzorców ruchowych) „wyłącza” niektóre mięśnie.

Efekt?

Nie potrafią one w pełni się aktywować, a ich pracę przejmują inne grupy mięśniowe.

Mięsień to tylko efektor – wykonuje polecenia mózgu

Mięsień nie decyduje, czy się włączy – robi to układ nerwowy. Można go porównać do pracownika, który wykonuje polecenia.

Jeśli pracodawca (układ nerwowy) nie wydaje odpowiednich komend, mięsień pozostaje wyłączony.

W efekcie, możesz spędzać godziny na treningach, a efekty wciąż będą niesatysfakcjonujące, bo zamiast wzmocnić problematyczny obszar, wzmacniasz kompensacje.

Jak temu zaradzić?

Poprawa komunikacji nerwowo-mięśniowej, dzięki metodzie P-DTR, to fundament, który pozwala mięśniom działać efektywnie.

Testy nerwowo-mięśniowe, aby ustalić zaburzenia i odpowiednia terapia manualna mogą przywrócić równowagę, a dopiero potem warto wracać do ćwiczeń.

Wtedy Twoje ciało w końcu zacznie działać w harmonii.

Podsumowanie

Jeśli masz wrażenie, że Twoje mięśnie „nie słuchają” podczas ćwiczeń, może warto byłoby się tym zająć?

Utrwalanie kompensacji prowadzi do przeciążeń, ograniczenia ruchomości, a w konsekwencji kontuzji.

Czasem wystarczy kilka precyzyjnych działań, by wrócić na właściwe tory i trenować efektywnie!

Korzyści stymulacji przedsionkowej

• Poprawiona stabilność posturalna
• Zwiększona koncentracja i uwaga
• Lepsza równowaga i świadomość ciała
• Działanie uspokajające
• Redukcja nieprawidłowego napięcia mięśniowego
• Zwiększona czujność
• Wpływ na wiele objawów, m.in. zawroty głowy.

Układ przedsionkowy

Zlokalizowany w naszym uchu wewnętrznym, pełni kluczową rolę w utrzymaniu równowagi i orientacji przestrzennej.

To kompleksowy system sensoryczny, który reaguje na ruchy głowy i siły grawitacyjne, przesyłając informacje do mózgu.

Wraz z systemem wzrokowym i czuciem głębokim ciała, tworzy niesamowity system orientacji przestrzennej.

Stymulacja przedsionkowa a stres

Kontrolowana stymulacja przedsionkowa może wywołać spadek poziomu kortyzolu w ślinie oraz wpłynąć na parametry autonomiczne i hematologiczne.

Stymulacja przedsionkowa może działać jako hamulec dla naszej osi stresu; podwzgórze-przysadka-nadnercza, co może mieć ogromne znaczenie dla naszego samopoczucia.

Huśtanie o niskiej częstotliwości wydaje się szczególnie korzystne, oferując efekt uspokajający.

Stymulacja przedsionkowa a pamięć i funkcje poznawcze

Korzyści płynące ze stymulacji przedsionkowej, to także pozytywny wpływ na naszą pamięć oraz funkcje poznawcze.

Układ przedsionkowy jest ściśle związany z obszarami mózgu odpowiedzialnymi za pamięć i funkcje poznawcze, takimi jak hipokamp oraz zakręt obręczy.

Stymulacja tego systemu może poprawić plastyczność synaptyczną, zwiększając naszą zdolność uczenia się, zapamiętywania i konsolidacji pamięci.

Stymulacja przedsionkowa a poprawa jakości snu

Według badań, pasywna stymulacja przedsionkowa podczas huśtania może przynosić niezwykłe korzyści dla naszego odpoczynku nocnego!

Badania wykazały, że huśtanie się może przyspieszyć zasypianie i skutkować większą ilością głębokiego snu – idealnego dla regeneracji organizmu!

Dzięki temu będziesz budzić się wypoczęty i gotowy do działania.

Podsumowanie

Badania podkreślają, że funkcje układu przedsionkowego wykraczają daleko poza utrzymanie równowagi.

Stymulacja przedsionkowa może przynosić niezliczone korzyści, takie jak zmniejszenie stresu, zwiększona koncentracja, poprawa równowagi, a nawet korzystny wpływ na nasze funkcje poznawcze, w tym pamięć przestrzenną.

Swobodne i niezbyt szybkie huśtanie się jest świetnym narzędziem wykorzystywanym do stymulacji przedsionkowej.

Badania

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4316243

https://medcraveonline.com/MOJAP/beneficial-effects-of-vestibular-stimulation-on-learning-and-memory-an-overview.html

Czym są odruchy pierwotne

Odruchy pierwotne to wrodzone, automatyczne wzorce ruchowe, które aktywują się jeszcze w czasie ciąży i są w pełni obecne przy narodzinach.

To jakby podstawy ruchu, które układają fundamenty pod rozwój sprawności psychomotorycznej Twojego dziecka. Od chwili narodzin te odruchy pracują w tle, przygotowując malucha do interakcji z otaczającym go światem.

W typowym przebiegu rozwoju, te odruchy powinny z czasem się wygasić, otwierając drogę do bardziej złożonych umiejętności motorycznych.

Poprawny rozwój mózgu

Odruchy pierwotne są kluczowe we wczesnych etapach rozwoju mózgu dziecka.

Rozwój układu nerwowego pozwala na przejście od reakcji odruchowej pnia mózgu do odpowiedzi kontrolowanej korowo. Odruchy pierwotne są stopniowo zastępowane przez bardziej dojrzałe wzorce reakcji – odruchy posturalne.

Jeśli te odruchy utrzymują się dłużej niż powinny, powyżej 3.5 roku życia, mogą zakłócać rozwój psychomotoryczny Twojego dziecka.

Konsekwencje przetrwania odruchów

Od trudności w koordynacji po problemy z koncentracją i postawą, niezintegrowane odruchy pierwotne mogą objawiać się na różne sposoby, wpływając na codzienne aktywności Twojego dziecka.

Na przykład, asymetryczny toniczny odruch szyjny (ATOS) może prowadzić do kłopotów z śledzeniem wzroku i trudnościami w czytaniu, podczas gdy toniczny odruch błędnikowy (TOB) może powodować problemy z równowagą i dezorientacją.

Lista możliwych objawów wynikających z przetrwania odruchów:

Zaburzenia równowagi i koordynacji – potknięcia, upadki, chodzenie na palcach

Problemy z chwytnością, łapaniem, pisaniem oraz bieganiem i jazdą na rowerze

Niezdarne jedzenie, nadmierne ślinienie, kolki, ssanie kciuków, problemy trawienne

Nerwowość, moczenie nocne, wiercenie się, choroba lokomocyjna, ADHD, dysleksja

Zapadanie się/zwieszanie, wysuwanie języka podczas czytania i pisania, dziecko woli leżeć żeby czytać i pisać

Siedzenie w literę „W”, zaplatanie nóg o krzesło

Omdlenia, stany lękowe, wycofanie, problemy z koncentracją, nadwrażliwość na światło, dźwięk, dotyk

Pominięcie fazy rozwojowej, np. raczkowania, siadania lub opóźnione chodzenie

Problemy z ruchem gałek ocznych, percepcją wzrokową i czytaniem

Zaburzenia napięcia mięśniowego, możliwe wykształcenie wad postawy

Przyczyny przetrwania odruchów

Utrzymanie odruchów pierwotnych może być spowodowane różnymi czynnikami. Proces porodu jest bardzo ważny w ich rozwoju. Dlatego traumatyczne doświadczenie związane z porodem, czy też uraz matki podczas ciąży, może prowadzić do przetrwania odruchów.

Dodatkowe przyczyny mogą obejmować: upadki, urazy (w szczególności głowy), zabiegi chirurgiczne, oparzenia oraz wiele, wiele innych. Kluczowe będzie zebranie dokładnego wywiadu.

Co wynika z badań?

Niedawne badanie naukowe rzuciło światło na rozpowszechnienie przetrwałych odruchów pierwotnych wśród zdrowych przedszkolaków w wieku 4-6 lat.

Zaskakująco, bo ponad 65% badanych dzieci nadal wykazywało te odruchy w pewnym stopniu. Stopień zaawansowania tych odruchów korelował z efektywnością motoryczną, co wskazuje, że przetrwałe odruchy pierwotne mogą utrudniać codzienne czynności i rozwój psychomotoryczny Twojego dziecka.

Co możesz zrobić?

Zasadne wydaje się wprowadzenie terapii integracji odruchów u dzieci z obniżoną sprawnością psychomotoryczną. Neurologia funkcjonalna, metoda P-DTR i terapia manualna, to skuteczne narzędzia, dzięki którym można wygasić przetrwałe odruchy pierwotne.

Rutynowo badane odruchy prymitywne mogą przyczynić się do poprawy wczesnego rozwoju psychomotorycznego dzieci, zapobiegając w ten sposób wielu trudnościom, jakie dzieci mogą napotkać w życiu społecznym i szkolnym.

Badanie

„Persistence of primitive reflexes and associated motor problems in healthy preschool children” („Trwałość odruchów pierwotnych i związane z nimi problemy motoryczne u zdrowych dzieci w wieku przedszkolnym”)

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5778413/?fbclid=IwAR3FdaCGWOXZ1_-zTjG7sldEMsKEi8afoa_t47sFtP_5nxWVBLNpgYyTo0U

Na wstępie

Tatuaż, choć jest wyrazem indywidualności, może wpływać na nasze ciało w sposób, o którym często nie myślimy. Przede wszystkim, warto pamiętać, że tatuaż to nic innego jak blizna, która musi się wygoić.

Podczas procesu gojenia, Twoje ciało przechodzi przez stres, podobny do tego, który towarzyszy gojeniu blizn po operacji czy urazie.

To może mieć negatywny wpływ na komunikację nerwowo-mięśniową, co prowadzi do przeciążeń mięśniowych. Terapia manualna, metoda P-DTR i neurologia funkcjonalna, to narzędzia dzięki którym możemy odzyskać w pełni poprawne napięcie mięśniowe.

Tatuowanie

Dodatkowo, samo tatuowanie to proces bolesny, trwający kilka godzin, który uwrażliwia układ nerwowy w miejscu tatuażu.

Następnie, Twój mózg może automatycznie unikać obciążania obszaru tatuażu, co prowadzi do kompensacji i przenoszenia napięć na inne mięśnie.

Dlatego też, objawy mogą pojawić się nawet po wielu miesiącach lub latach po wykonaniu tatuażu.

Kompensacje – zmiana napięcia mięśni

W praktyce gabinetowej bardzo często muszę usuwać dysfunkcje receptorowe z tatuaży, które są powiązane z występującymi objawami u moich pacjentów.

Objawy te mogą dotyczyć nie tylko miejsc blisko tatuażu, ale również odległych części ciała.

Na przykład, tatuaż na przedramieniu może wywołać dolegliwości w nadgarstku, łokciu czy barku, ale również może wpłynąć na napięcia w kręgosłupie, biodrach, a nawet w stopach.

Podsumujmy.

Warto więc pamiętać o tym aspekcie i być świadomym potencjalnych skutków ubocznych tatuażu dla naszego ciała.

Na szczęście, dzięki odpowiednio wykonanej stymulacji tatuażu, za pomocą metody P-DTR (Proprioceptive-Deep Tendon Reflex), możemy pozbyć się na nim podrażnień, a co za tym idzie, poprawić komunikację nerwowo-mięśniową i przywrócić prawidłową stabilizację ciała.

Mówię to też z autopsji, bo sam jestem troszkę pokolorowany i z pomocą znajomych terapeutów metody P-DTR, usuwaliśmy dysfunkcję receptorowe na moich dziarkach.

Miłego, Jeremy.

Warto pamiętać o tych połączeniach i wykorzystywać je do leczenia pacjentów. Terapia manualna i metoda P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex) pozwala uzyskać trwałe efekty terapeutyczne wynikające z zaburzeń w poniżej opisanych obszarach.

Podstawowe informacje

Zęby stanowią element układu trawienia służąc do odgryzania kęsów i rozdrabniania pożywienia – wiadomo.

Zęby człowieka zbudowane
są z 3 części:
– korony zęba
– szyjki zęba
– korzenia zęba

Unerwienie czuciowe:
Pochodzi z gałęzi nerwu trójdzielnego (CN V), a konkretnie z nerwu szczękowego i nerwu żuchwowego.

Ozębna – czym jest i jakie ma funkcje

Ozębna, to takie więzadła zębów. Ustawienie zębów jest przez nią monitorowane. Każdy błąd w ustawieniu zębów może stymulować receptory ozębnej i podrażniać układ nerwowy.

Wywołując nacisk w różnym wektorze na ząb, możemy ocenić, jak reaguje na taką stymulację układ nerwowy.

Niektóre z funkcji ozębnej:
– utrzymuje ząb w zębodole
– amortyzuje działanie sił mechanicznych w trakcie żucia
– odżywia ząb
– pośredniczy przy odczuwaniu dotyku, ucisku i bólu.

Amalgamatowe plomby z rtęcią – podtruwanie organizmu

Amalgamat składa się z m.in. z rtęci, jest bardzo toksyczny. Przez jamę ustną dostaje się do komórek ciała, które nie mają mechanizmu obronnego przed metalami ciężkimi. Najbardziej narażony jest układ nerwowy.

Plomby amalgamatowe zostały wycofane z użycia w naszym kraju lekko ponad rok temu, choć nadal wiele osób z takimi funkcjonuje. Co ciekawe, wiele lat próbowano przekonywać, że obecność rtęci w plombie nikomu nie szkodzi.

Na świecie takie plomby są wycofywane ze stomatologii już od dawna. W Japonii zakazano ich ponad 40 lat temu, w krajach skandynawskich – 30 lat temu.

Ingerencje stomatologiczne i ortodontyczne na ciało

Każda ingerencja stomatologiczna może wywołać podrażnienia w receptorach nerwowych, doprowadzając do zaburzenia pracy mięśni, nerwów czaszkowych czy narządów wewnętrznych.

Aparaty ortodontyczne wywołują stały nacisk na zęby, tkanki miękkie i kości, doprowadzając je do przebudowy. Zazwyczaj jest to konieczne, bo wady zgryzu wywołują szereg zaburzeń w całym ciele.

Warto jednak pamiętać, że taka stała stymulacja może prowadzić do wytworzenia dysfunkcji receptorowej i w konsekwencji pogorszenia komunikacji nerwowo-mięśniowej.

Dlaczego zęby to nie tylko kwestia estetyki i żucia?

Prawidłowy zgryz jest bardzo ważny, aby nasze ciało mogło przyjąć optymalną postawę.

Jeśli jedna część naszego ciała zostaje z jakiegoś powodu zaburzona, to kolejne elementy zostają dopasowywane tworząc kompensację.

Ustawienie żuchwy w retruzji (wycofanie) lub protruzji (wysunięcie) występuje często wraz ze zmianami napięciowymi wzdłuż całego kręgosłupa, klatki piersiowej czy brzucha – pogarszając funkcję przepony
czy narządów wewnętrznych.

Tego typu kompensacje sięgają oczywiście, aż do stóp!

Związek zębów z mięśniami i narządami

W neurologii funkcjonalnej wykorzystuje się przeróżne powiązania, aby ustalić i wyleczyć przyczynę powstawania dolegliwości.

W przypadku zębów istnieją powiązania poszczególnych zębów z konkretnymi mięśniami, stawami czy narządami wewnętrznymi.

Jak diagnozuję wpływ zgryzu na ciało – podejście funkcjonalne

W przypadku, gdy u pacjenta występują nawracające problemy, warto sprawdzić stan uzębienia, ustawienie zgryzu, a także zastymulować ozębną, tkanki miękkie w jamie ustnej oraz nerwy czaszkowe i ocenić, czy są tam jakieś podrażnienia układu nerwowego. Następnie, dzięki metodzie P-DTR, usunąć podrażnienia receptorowe, które wpływają na objawy.

Znaczną część informacji należy uzyskać podczas szczegółowego wywiadu z pacjentem. Warto dopytać, czy były wykonane jakieś ingerencje i zabiegi w jamie ustnej, oraz czy w przeszłości doszło do urazu zębów, stawów skroniowo-żuchwowych lub twarzy i czaszki.

Miłego, Jeremy.

Bardzo ważne, aby nie pomijać tego obszaru w terapii manualnej, sprawdź jak liczne powiązania ma język z resztą ciała.

Na wstępie

Język, to fascynująca struktura anatomiczna, która pełni istotne funkcje zarówno w procesie jedzenia i komunikacji, jak i wielu innych ważnych zadaniach.

Jego ruchy kontrolowane są przez precyzyjną koordynację kilku mięśni.

Jest on niezwykle ważny dla poprawnego utrzymania napięcia w stawach skroniowo-żuchwowych.

Jest początkiem naszego układu trawiennego i posiada liczne powiązania z naszymi narządami wewnętrznymi.

Język, kość gnykowa i stabilizacja ciała

Język ma połączenie z kością gnykową, dzięki takim mięśniom jak:
– mięsień bródkowo-językowy
– mięsień rylcowo-językowy
– mięsień gnykowo-językowy

Jest to ważne połączenie dla poprawnej pracy stawów skroniowo-żuchwowych oraz odcinka szyjnego.

Kość gnykowa jest ciekawą strukturą w naszym ciele. To jedyna kość, która nie ma żadnych połączeń stawowych, ani więzadłowych, a jedynie mięśniowe.

To nie wszystko, w neurologii funkcjonalnej kość gnykowa jest dość istotna. Przez nią można osłabić w zasadzie każdy mięsień w ciele!

Ustawienie języka

Samo położenie języka w jamie ustnej jest bardzo ważne dla poprawnego rozłożenia sił działających na aparat żucia. Jeśli jest dobrze ustawiony, to umożliwia prawidłowy rozwój zgryzu.

Błędna pozycja języka może wywołać szereg różnych objawów, np.:

• bóle głowy, szumy uszne
• trzaskanie żuchwy
• nadmierne napięcie mięśni
• częste infekcję
• niestabilność stawów w całym ciele.

Jakie jest prawidłowe ustawienie języka?

Usiądź i spróbuj ustawić głowę w neutralnej pozycji. Następnie skup się i poczuj, jak masz ustawiony język w jamie ustnej.

Czubek języka powinien dotykać górnych jedynek od wewnętrznej strony. Powinien być szeroko ustawiony w jamie ustnej. Dodatkowo, zęby nie powinny być zaciśnięte, ani usta rozchylone.

Jeśli w neutralnej pozycji czujesz, że Twój język leży na dnie jamy ustnej lub ustawiony jest bardziej po którejś stronie, a dodatkowo masz zaciśnięte zęby – to warto by się tym zająć, aby uniknąć wielu różnych objawów, lub wyleczyć już występujące.

Unerwienie języka

Możemy je podzielić na unerwienie czuciowe i ruchowe. Mówimy o nerwach czaszkowe, czyli tych rozpoczynających się w mózgu.

Unerwienie ruchowe:

• Nerw podjęzykowy (CN XII)
• Nerw błędny (CN X)

Unerwienie czuciowe:

• Nerw twarzowy (CN VII)
• Nerw żuchwowy – cz. nerwu trójdzielnego (CN V)
• Nerw językowo-gardłowy (CN IX)

Chemoreceptory, czyli kubki smakowe.

Dzięki językowi można poczuć i określić smak danej rzeczy. Odpowiedzialne są za to kubki smakowe. Wyróżniamy pięć smaków odbieranych przez chemoreceptory: słony, słodki, kwaśny, gorzki, umami.

Kubki smakowe obecne na języku skupiają się w widocznych wybrzuszeniach, tzw. brodawkach.

Przesyłają one informację z języka do mózgu, o tym jaki pokarm aktualnie jest w jamie ustnej, a to pozwala rozpocząć procesy trawienne i wydzielić enzymy.

Jak szukam prawdziwej przyczyny – podejście neurologiczne i funkcjonalne

W swojej praktyce często zdarza mi się badać siłę mięśniową języka, nerwy czaszkowe, które go zaopatrują, kubki smakowe oraz inne znajdujące się tam receptory.

Jego stałe zaangażowanie w procesie jedzenia czy mówienia, powoduje ciągłą stymulację, co w przypadku dysfunkcji, prowadzi do przewlekłego podrażniania układu nerwowego.

Sama ocena przez pacjenta, w jakiej pozycji znajduje się język w jamie ustnej jest ważną informacją.

Ponadto, z wyglądu języka możemy dowiedzieć się wielu ciekawych informacji o zdrowiu. Ocenia się jego kolor, nalot, pęknięcia, zagłębienia czy obrzęk.

PS.

Wpis dotyczący bardzo ciekawych zaburzeń wynikających z podrażnienia receptorów na języku, wywołane kolczykami, opisałem już jakiś czas temu Wówczas dzięki metodzie P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex) i terapii manualnej pozbyłem się wieloletniego problemu bólu kolan.

Sprawdź wpis „Ból kolan nie wrócił już od 3 lat”

https://www.facebook.com/share/p/Ny2bFwjdwz6iFFfy/

Miłego, Jeremy.

Zapraszam do lektury o tym, jak dzięki terapii manualnej, neurologii funkcjonalnej i metodzie P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex) udało się odzyskać pełny zakres ruchomości stawu skokowego i pozbyć się jego dolegliwości bólowych.

Uraz stawu skokowego – jak doszło do urazu

Pacjent spadł ze znacznej wysokości z dodatkowym 10 kg obciążeniem na źle ustawioną lewą nogę. Istotne było zrozumienie wielowymiarowości urazu, który na izbie przyjęć pierwotnie zdiagnozowano błędnie jako lekkie zwichnięcie, choć jak się później okazało było to skręcenie 2/3° ze złamaniem kości łódkowatej.

Niewłaściwe zaopatrzenie przyczyniło się do zbliznowacenia w obszarze więzadła skokowo-strzałkowego przedniego i trójgraniastego.

Objawy, które zgłaszał pacjent

Po tygodniu ból się nasilał i pacjent zdecydował się na kolejną wizytę u ortopedy. Wówczas został dokładnie zbadany i ustalono co się stało. Zalecono szynę gipsową.

Przeszło pół roku od momentu, gdy doznał kontuzji, a objawy lewej kostki nie ustępowały.
Ból i ograniczenie ruchu stały się codziennością, szczególnie po bieganiu i jeździe na rowerze, które były dla niego pasją. Po nocy objawy się nasilały i ciężko było “rozchodzić” uczucie sztywności w stawie skokowym.

Dodatkowo odczuwał ból prawej pięty i kostki.

Jak pracuję z pacjentami po skręceniu kostki – diagnostyka i terapia funkcjonalna

Pierwsze spotkanie było dokładną analizą, podczas której ustaliliśmy kilka innych urazów, które mogły wpływać na obecne objawy.

Zaczęliśmy pracę od poprawy aktywacji mięśnia piszczelowego tylnego i strzałkowego długiego, kluczowych dla stabilizacji stawu, które przez uraz stały się osłabione.

Efekty pojawiły się dość szybko. Już po pierwszej wizycie pacjent odczuwał różnicę. Staw skokowy stał się luźniejszy, a odczucie „zablokowania” znacznie zmalało.

Druga wizyta – kontynuacja terapii manualnej

Kolejne spotkanie: skupiłem się na dalszym usprawnianiu lewej kostki oraz ocenie reakcji mięśni w różnych pozycjach ciała, szczególnie w przysiadzie, gdzie ograniczenie ruchu było najbardziej odczuwalne.

W trakcie wizyty poprawiałem m.in. osłabienie mięśnia piszczelowego przedniego, wynikającego z wcześniejszego urazu żeber. Dodatkowo odzyskałem aktywację mięśni prawej kostki. To doprowadziło do znaczącej poprawy – zakres ruchu w lewej nodze zwiększył się, a ból prawej pięty ustąpił.

Trzecia wizyta – dodatkowe objawy

Skupiliśmy się na doszlifowaniu pracy lewego stawu skokowego oraz mięśni tyłu uda, łydki oraz łuku poprzecznego stopy.

W trakcie tej wizyty pacjent powiedział mi, że bardzo razi go światło sufitowe. Po chwili tłumaczenia, że jest to nadwrażliwość na światło, zbadałem jego nerwy czaszkowe.

Udało się zidentyfikować źródło problemu – stary uraz w obszarze głowy, który wprowadzał dysfunkcję na nerwie wzrokowym.

Metoda P-DTR pozwoliła szybko usunąć te zaburzenie i światło do końca wizyty już nie było takie drażniące

Efekt końcowy – podsumowanie terapii.

Po trzech tygodniach od ostatniej wizyty dostałem miłą wiadomość – zakres ruchu w stawie skokowym był praktycznie w całości odzyskany, a dolegliwości bólowe po bieganiu i jeździe na rowerze ustąpiły!

Praca z pacjentami to nie tylko wyzwanie, ale także ogromna satysfakcja, gdy widzisz, że Twoje działania pomagają odzyskać sprawność i życie bez bólu!

Jeremy.

Dlaczego się rozciągamy – co chcemy osiągnąć?

Nadal uważa się, że stretching to sposób na zwiększenie elastyczności mięśnio-powięziowej poprzez stałe rozciąganie tkanek. Tymczasem badania sugerują, że to nasz mózg i układ nerwowy grają tu pierwsze skrzypce!

Receptory w mięśniach i powięzi, tj. narządy ścięgniste Golgiego stale przekazują informacje do układu nerwowego, chroniąc nasze ciało przed nadmiernym rozciągnięciem i ewentualnymi urazami. To jakby wewnętrzny system ostrzegawczy naszego organizmu!

Stretching a układ nerwowy – czego nie widać gołym okiem

Reguluje funkcje ciała niezależnie od naszej świadomej kontroli. Składa się z dwóch części: współczulnej, odpowiedzialnej za mobilizację w reakcjach stresowych (walka lub ucieczka), i przywspółczulnej, która działa na zasadzie relaksacji i regeneracji.

Kontroluje funkcje takie jak rytm serca, oddychanie, trawienie, funkcje hormonalne i reakcje na stres. To nasz wewnętrzny regulator, który pracuje niezależnie od naszej świadomej kontroli, utrzymując równowagę wewnętrzną organizmu.

Unerwienie powięzi

Tkanka powięziowa jest bardzo bogato unerwiona. Oprócz nerwów czuciowych i ruchowych, jest unerwiona także przez nerwy autonomiczne, w tym przez współczulny układ nerwowy.

Włókna współczulne regulują wiele funkcji w organizmie, a ich obecność w powięzi sugeruje możliwość wpływu na reakcje tkanki na stres oraz funkcjonowanie tej tkanki podczas różnych stanów emocjonalnych.

Co z wpływem emocji na nasze ciała?

Stres emocjonalny może wpływać na funkcję powięzi poprzez aktywację współczulnego układu nerwowego. To aktywowanie może spowodować napięcie i zagęszczenie tkanki powięziowej.

W odpowiedzi na stres, układ współczulny może wywołać reakcje fizjologiczne, prowadząc do skurczu mięśni i wzmożonego napięcia w tkance mięśniowo-powięziowej.

To zagęszczenie i zwiększone napięcie mogą prowadzić do dyskomfortu, ograniczenia ruchu i wpływać na ogólną elastyczność ciała.

Warto zauważyć, że w momencie, gdy jesteśmy pod wpływem znieczulenia ogólnego nasze ciała stają się niesamowicie elastyczne. To potwierdza, że nasze zdolności ruchowe są mocno skorelowane z naszym układem nerwowym.

Dlatego kiedy rozciągasz się podczas treningu, pamiętaj, że to nie mechaniczne wydłużanie mięśni, ale przede wszystkim dialog z twoim układem nerwowym.

Dlaczego rozciąganie boli – co mówi nauka?

Stretching może pozytywnie wpływać na elastyczność poprzez stymulację receptorów nerwowych, które informują układ nerwowy o zakresie ruchu.

Charakterystyczny dyskomfort podczas rozciągania, jest odpowiedzią naszego mózgu na otrzymane sygnały z receptorów nerwowych.

Jednak po chwili rozciągania możemy pogłębić ruch bez odczucia bólu, dzięki reinterpretacji sygnałów przez nasz mózg, który dostrzega, że nie grozi nam uszkodzenie lub zerwanie mięśni.

Czy warto się rozciągać?

Poprzez regularne rozciąganie można poprawić zakres ruchu, zmniejszyć napięcie w mięśniach oraz wpłynąć na komfort i funkcjonalność ciała.

To może przyczynić się do lepszej postawy, elastyczności i ogólnej sprawności fizycznej oraz unikania kontuzji.

Jeremy.

Znaczna większość osób borykająca się z jakimiś dolegliwościami bólowymi o „nieznanym” pochodzeniu, odczuwa właśnie wynik kompensacji, która została już nad wyraz wyczerpana i ciało nie daje sobie rady z przenoszeniem przeciążeń.

Terapia manualna, neurologia funkcjonalna i metoda P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex) to świetne narzędzia, które pozwalają odzyskać pełną sprawność!

Blizny, złamania, skręcenia – czy to tylko przeszłość?

Czy zdarzyło ci się kiedyś skręcić kostkę, przejść przez zabieg chirurgiczny lub doświadczyć innego urazu tkanek? Jeśli tak, to wiedz, że te wydarzenia pozostawiają ślady w twoim ciele. To nie tylko bolesne wspomnienie, ale coś więcej. Każdy taki uraz może wpłynąć na sposób, w jaki twoje ciało funkcjonuje i reaguje podczas wykonywania codziennych czynności. Nawet jeśli taki uraz był wiele, wiele lat temu.

Układ nerwowy pamięta uraz, nawet jeśli Ty już nie czujesz bólu

Podczas wywiadu moi pacjenci czasami z niedowierzaniem patrzą na mnie, kiedy pytam o ich stare kontuzje. To zrozumiałe, prawda?

Przecież urazy z przeszłości, takie jak zwichnięcia czy złamania sprzed 20 lat, wydają się nie mieć związku z bieżącym stanem zdrowia. No właśnie – wydają się.. niestety nasza intuicja w tym przypadku bardzo zawodzi.

Każdy uraz pozostawia swoje ślady w naszym ciele. Nasz układ nerwowy, w dążeniu do kompensacji, może wprowadzać zmiany w naszym sposobie chodzenia, poruszania się czy reagowania na ból.

Przykład?
Jeśli skręciłeś kostkę wiele lat temu, twój mózg może podświadomie unikać obciążenia tej strony, co prowadzi do nadmiernego obciążenia innych stawów: biodra, kolana, przeciwnego barku, a nawet odcinka szyjnego. To wszystko wpisuje się w model kompensacyjny, który z czasem prowadzi do przeciążeń i bólu.

Jak pracuję ze skutkami dawnych kontuzji – podejście neurologiczne

Dlaczego to jest tak ważne? Bo te kompensacje i przeciążenia mogą w dłuższej perspektywie prowadzić do niestabilności oraz zwiększać ryzyko kontuzji innych obszarów ciała.

Im starsze urazy tym większą kompensację ciało musi wytworzyć. Branżowo często określamy je mianem “old is gold”, bo z jednego miejsca na ciele można poprawić bardzo wiele zaburzeń z jakimi zgłasza się pacjent.

Ten mechanizm działa tak samo w całym ciele. Układ nerwowy będzie cały czas próbował omijać obciążenia miejsc pourazowych tworząc to coraz dalej sięgające kompensację.

złamany nadgarstek w szkole może być przyczyną obecnego problemu z barkiem, szyją, a nawet kolanem

wyrostek robaczkowy w dzieciństwie będzie oddziaływał na biodro, kręgosłup czy też żuchwę

zszywany łuk brwiowy spowoduje niestabilność tułowia, a nawet może się przyczynić do powstania ostrogi piętowej.

I tak dalej, i tak dalej…

Obciążając i wykorzystując daną część ciała, która była kiedyś uszkodzona, w pracy lub na treningu, wprowadzasz cały czas podrażnienie, które będzie musiało zostać skompensowane przez Twój mózg.

Co możesz z tym zrobić?

Dbanie o nasze zdrowie to także profilaktyka, która pozwoli uniknąć przeciążeń i bólu w przyszłości. Ze swojej strony mogę pomóc Ci pozbyć się tych niechcianych zaburzeń, które mogą kryć się pod postacią starych urazów za pomocą terapii manualnej, metody P-DTR i odpowiednio dobranych dla Ciebie ćwiczeń.

Jeremy.

Zapraszam do lekturki o bardzo ciekawych efektach, które udało się osiągnąć za pomocą terapii manualnej, neurologii funkcjonalnej i metody P-DTR (Proprioceptive – Deep Tendon Reflex).

Dziś chcę podzielić się z Wami ciekawym przypadkiem 30-letniej pacjentki, która przez pięć długich lat zmagała się z uporczywym bólem głowy. Ta historia jest dowodem na to, że zaufanie między pacjentem a terapeutą to klucz do sukcesu, nawet w przypadkach, gdy objawy czasami potrafią postawić nam kłody pod nogi.

Pacjentka trafiła do mnie z polecenia, była już na tyle zmęczona objawami, że była gotowa podjąć jakąkolwiek próbę działania, byle pozbyć się tych dolegliwości.

Gdy objawy nie ustępują, a badania nic nie wykazują

Ból zaczynał się z tyłu głowy, przechodził lewą stroną do ucha i żuchwy, dochodziło też do drżenia lewej powieki. Zdarzało się, że objaw promieniował do lewej ręki. Dodatkowo odczuwała bardzo duży spadek energii. Nawet, jak starała się dłużej spać, to budziła się zmęczona. Z różnym nasileniem trwało to ponad 5 lat!

Była badana oraz diagnozowana przez wielu lekarzy. Niestety niczego konkretnego nie mogli ustalić, bo wszystkie wyniki badań były w normie. Pomimo tego, że ból głowy uniemożliwiał jej normalnie funkcjonowanie, to poza wdrożeniem silnych leków p/bólowych, które nie wpływały znacząco na jej objawy, została pozostawiona sama sobie.

Przebodźcowany układ nerwowy – ukryta przyczyna dolegliwości – pierwsza wizyta

Poza szczegółowym wywiadem oraz badaniem które wykonałem, udało się ustalić kilka ważnych rzeczy. Jedną z nich był fakt, że jej układ nerwowy był mocno przebodźcowany. Była w stanie tzw. globalnej hipertonii – wszystkie mięśnie w ciele były nadmiernie napięte, mózg z jakiegoś powodu nie pozwalał im się rozluźniać.

Wystarczyło przepłukanie ust wodą i oczyszczenie kubków smakowych zmieniało ten stan. Dzięki tej informacji wiedziałem, że to przebodźcowanie układu nerwowego jest powiązane z jedzeniem. Oprócz tego opracowałem kilka miejsc, które wpływało na osłabienie mięśni odcinka szyjnego.

Wpływ produktów spożywczych na układ nerwowy – druga wizyta

Podczas drugiej wizyty przeprowadziłem protokół pokarmowy w celu określenia, które produkty spożywcze negatywnie oddziałują na jej układ nerwowy. Poza tym, przekazałem jej namiary na dietetyka oraz kilka wstępnych zaleceń i wskazówek żywieniowych.

Stymulacja nerwu trójdzielnego i dodatkowego – efekty terapii – trzecia wizyta

Trzecia wizyta była bardzo intensywna. Pracowałem przede wszystkim nad stymulacją nerwów czaszkowych – trójdzielnego, którego podrażnienie może tłumaczyć ból w obszarze stawu skroniowo-żuchwowego, ucha i drżenie powieki, oraz nerwu dodatkowego, który unerwia mięsień MOS oraz czworoboczny, a jego dysfunkcja może przyczyniać się do bólu potylicy oraz objawów promieniujących do kończyny górnej.

Poprawiłem także aktywność głębokich mięśni zginających szyje, a także pewne odruchy związane z ruchem gałek ocznych – odruch optokinetyczny.

FEEDBACK
Przed czwartym spotkaniem dostałem wiadomość, że objawy początkowo się wyciszyły, ale z dnia na dzień ból głowy się pogarszał, tyle że w innych miejscach i jest inaczej odczuwany.

To jest dla mnie bardzo ważna informacja, ponieważ stymulując układ nerwowy doprowadzamy do pewnych zmian i czasami dzieje się właśnie tak, że dolegliwości zaczynają się zmieniać i mają inny charakter.

W takim przypadku potrzeba kolejnej wizyty, aby ustalić źródło obecnych problemów i je usunąć, aby adaptacja mogła postępować bez “przeszkadzajek”.

Znaczenie pracy z mięśniami dna miednicy i narządami wewnętrznymi – czwarta wizyta

Pacjentka przyszła do mnie na tyle zmęczona objawami, że w zasadzie była blada i totalnie bez energii.
W trakcie wizyty skupiłem się na kolejnych elementach układanki. Tym razem najwięcej pracy musiałem wykonać w obszarze brzucha, mięśni dna miednicy oraz narządów wewnętrznych.

Niesamowite było w trakcie to, jak po usunięciu kolejnej dysfunkcji pacjentka zaczynała nabierać kolorów i powiedziała mi, że ból z którym dzisiaj przyszła całkowicie minął! Mimo wszystko staram się studzić swój entuzjazm, aż do momentu informacji czy te efekty utrzymują się przez kolejne dni – na szczęście tak też było!

Podsumowanie: kluczowe znaczenie zaufania i współpracy

Warto pamiętać, że powrót do zdrowia do proces. W przypadku mojej pacjentki, gdzie jej zaangażowanie, jakim było wykonywanie specyficznych ćwiczeń oraz zmiana nawyków żywieniowych, było niezwykle ważne!

Ta historia jest dowodem na to, że zaufanie pomiędzy pacjentem a terapeutą to klucz do sukcesu, nawet gdy objawy czasami się nasilają.

Zdarzają się czasem bardzo niecierpliwie osoby, które oczekują magicznych efektów już po jednej wizycie. Bywa i tak, jednak częściej potrzebujemy spotkać się więcej niż raz, aby wesprzeć organizm w leczeniu i pozbyć się objawów.

Jeremiasz.